Najciekawszy jest jednak sam Neron. Piotr Biedroń bardzo czytelnie oddaje dylematy, które przeżywa jego bohater, nie szarżuje, nie przerysowuje tej postaci. Świetnie podkreśla wątpliwości młodego władcy, który miota się między powinnościami i podporządkowaniem matce a pragnieniem samodzielności, utożsamianej tu z wystąpieniem przeciwko uwielbianemu przez rzymian bratu. Biedroń pozwala nam towarzyszyć w procesie dojrzewania bohatera do przekroczenia granic, zza których już nie ma powrotu.
Łukasz Rudzińśki, trojmiasto.pl https://www.trojmiasto.pl/kultura/Narodziny-zla-O-Brytaniku-Teatru-Wybrzeze-n199738.html
Wiśniewskiego interesują momenty politycznego przesilenia, swoiste pęknięcia na monolitycznym wizerunku systemu. Przesilenie oznaczać może zmianę układu personalnego, narzucenie nowego paradygmatu rzeczywistości, zmianę strefy wpływów. To roszada na szachownicy. Punkt zwrotny w życiu władcy. Przekształcenie jego wizerunku publicznego. Przekroczenie linii, za którą już nie ma odwrotu. Mord założycielski. Ostatnia wojna.
Łukasz Drewniak https://e-teatr.pl/brytanik-s29695
„Brytanik” to nie tylko opowieść o władzy, ale także o psychologicznych i moralnych konsekwencjach jej zdobywania. Wiśniewski po raz kolejny bada, jak władza może zniszczyć człowieka. W „Brytaniku” zło nie pojawia się nagle – rozwija się stopniowo, w procesie dojrzewania do tyranii. Reżyser ukazuje, jak decyzje jednostki prowadzą do nieodwracalnych konsekwencji, w tym spirali przemocy, której nie sposób zatrzymać.
Wiesław Kowalski, Teatr Dla wszystkich, https://teatrdlawszystkich.pl/wladza-i-zlo-w-lustrzanym-odbiciu/