Matka i dziecko

„Czy bywają takie rany, które nigdy się nie zabliźnią? Co tak naprawdę znaczą więzy krwi? Dlaczego często nie potrafimy poruszać trudnych tematów z najbliższymi? Kto w relacji rodzic – dziecko jest często tym dorosłym, a kto dzieckiem? Podobne pytania można byłoby mnożyć długo. Wirtuozerski aktorski koncert Kamilli Baar w roli rozedrganej, niedojrzałej, pijanej, paplającej, niesłuchającej matki i Macieja Czerklańskiego, wciąż jeszcze studenta Akademii Teatralnej, kreującego postać chłodnego, skrytego, milczącego lub odpowiadającego jedynie monosylabami syna, zapadają na długo w pamięć dzięki przyciągającemu uwagę skontrastowaniu postaci, między którymi, w dialogu pełnym niedopowiedzeń i pauz, nieprzerwanie rośnie napięcie.”
Zuzanna Liszewska-Soloch, Teatrologia

„Nie sposób wyjść z tego spektaklu bez refleksji. Jakiej? W zależności od tego, jakich wyborów w życiu sami dokonaliśmy i jakie mamy relacje z rodzicami – będą one różne.”
Paulina Sygnatowicz, Teatr dla Wszystkich

„Tak więc poprzeczka zawisła bardzo wysoko! Ale Adam Sajnuk lubi chyba takie wyzwania, a oprócz tego nie unika tematów trudnych, kontrowersyjnych, czasami wręcz traumatycznych, takich jak ten poruszany w tej sztuce.”
Krzysztof Stopczyk, Okiem Obserwatora

„Jedno z najgłębszych uczuć łączących ludzkie istoty prezentuje norweski dramaturg, laureat literackiego Nobla 2023, na scenie stołecznego teatru. Spektakl charakteryzuje wirtuozowska gra aktorów, Kamilli Baar i Macieja Czerklańskiego, ale w przebiegu akcji widać też sprawną rękę reżysera.”
Bronisław Tumiłowicz, „Przegląd”

„Doświadczenie aktorskie Baar i wrażliwość oraz mądre poprowadzenie postaci przez Czerklańskiego budzą zachwyt. Sajnuk – dzięki nim i wspólnie z nimi – stworzył spektakl, który się zapamiętuje.”
Notatnik Kulturalny

„Dramat Jona Fossego, laureata nagrody Nobla 2023, dotyka tematów uniwersalnych. To z nim spotkanie, spektakl Adama Sajnuka, intensywne, niezwykle emocjonalne, psychologicznie i społecznie ważne, uzmysławia, jak łatwo można usunąć drugiego człowieka- nawet tego krew z krwi, kość z kości, zakładamy, że nową wersję lepszego a może nawet najlepszego siebie, czyli dziecko- z własnego życia i niekoniecznie chodzi o usunięcie ciąży. Wystarczy wyjechać, zerwać kontakt, odciąć się. Jakby ta najgłębiej zakodowana obecność miłości, przynależności w sercu, pamięci, genach, więzi mogła być do cna wymazana. Co z tego wynika, jakie są tego skutki, warto się przekonać w Teatrze WARSawy.”
Ewa Bąk

„…ich wspólny sukces wspomagany jest różnymi zabiegami reżyserskimi, wizualnymi i słuchowymi. Mamy tutaj Gesamtkunstwerk w swej pełnej postaci, bo udało się na niewielkiej przestrzeni i skromnymi środkami dokonać zespolenia różnych sztuk: słowa sączonego powoli, teatralnej muzyki, efektów wizualnych, nawet tańca i jeszcze kilku innych czynników.”
Joanna Tumiłowicz