Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.

Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.

Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.

Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.

Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.

Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.

Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.

Koniec lipca 1800 roku. Do Kalisza, małego, sennego miasteczka w zaborze pruskim, przyjechała trupa teatralna ze stolicy. W letnie miesiące warszawska publiczność raczej nie odwiedzała teatru. Dlatego dyrektor Wojciech Bogusławski, żeby utrzymać Teatr Narodowy, spędzał lato w podróży i grał ze swoim zespołem w mniejszych miastach. Bogusławski nie miał wielkich oczekiwań wobec Kalisza.

Liczył na to, że może pojawi się parunastu zapaleńców. A jednak… Wieczorem 2 sierpnia w„nędznej budzie”przy ulicy Babina tłumnie zgromadzona publiczność oglądała między innymi słynnych „Krakowiaków i Górali” z Bogusławskim w roli Bardosa. Po miesiącu występów w Kaliszu dyrektor mógł się cieszyć całkiem niezłym zyskiem.